Pani ma laptopa, ma słuchawki — białe, staromodne, takie z kabelkami. Za nią ściana, obok wielka monstera, tuż przy niej. Farba różowa, liście zielone i te kabelki zwisają z uszu na biało. W dłoni trzyma matchę. Matcha zielona jak roślina. Matcha zmielona roślina. Pije tę roślinę.

Na działkach poruszenie — dziś będzie kontener na bioodpady. Jeszcze raz, wolniej: na działkach będzie kontener na bioodpady.

Martwe rośliny zabiera się z działek w workach, przedsiębiorstwo zabierze je i się nimi zajmie. Gdzie? Nie wiadomo. Ważne, że i tej wiosny działki obroniły się przed martwą materią. Pozostaną czyste, wypełnione przyrodą, którą sobie wybrały.

Śmierć ludzi odsunięto od nas już dawno. Teraz odsuniemy i śmierć roślin. Pozostanie na działkach tylko życie — zdrowe, kolorowe, precyzyjnie przycięte do granicy grząki.

Krajobraz, zadanie estetyczne. W kadrze tylko to, co odda jego głębokie piękno, reszta — nic. Nauczyliśmy się tego od romantyków. Nauczono nas.

A żeby porzucić ten ciężar. Przestać estetyzować. Niech krajobraz pęknie, niech się złamie. Może pojawią się w nim emocje.

Smutne drzewa.